Włochy - Slow travel w Emilii-Romanii

00:00:00: Przyjmijcie pozdrowienia z Włoch po raz kolejny, z regionu Emilia Romania, który jest naszym partnerem w podróżach w rytmie slow.

00:00:14: Szczególnie region Emilia, to jest takie miejsce gdzie na każdym kroku coś nas zaskakuje i gdzie żaden zakątek nie wygląda tak samo jak poprzedni.

00:00:23: Więc sprawdzamy to w tym odcinku poruszając się szlakiem wciąż pewnego piękna pałacowo zamkowego ale też jedzenia i to wszystko robimy na rowerach.

00:00:36: Niezwykłe jest to że trasa rowerowa którą nam zaproponowano jest ich oczywiście tutaj kilka To nie jest po prostu taka Trasa krajobrazowa, gdzie podziwiamy sobie tylko ładne pejzaże.

00:00:46: Ona wiedzie szlakiem wspaniałych smaków.

00:00:50: Przypominam że Emilia Romania to jest stolica włoskiej kuchni i pysznego jedzenia.

00:00:56: Szlakiem wspaniałych zabytków na przykład miejsc związanych z postaciami takimi jak Maria Luisa, którą być może pamiętacie już z parmy, w której byłyśmy w poprzednim sezonie naszego podcastu czy kompozytora Giuseppe Verdiego.

00:01:14: I jak zawsze we Włoszech wszystko się pięknie ze sobą łączy muzyka

00:01:18: z kuchnią,

00:01:19: kuchnia z muzyką.

00:01:21: a do tego dodajemy jeszcze ruch.

00:01:22: więc jeśli pozwolicie to my się na moment przesiądziemy teraz na rowery i zdyszane włączymy się już jak będziemy na dwóch kółkach.

00:01:45: Nazywam się Benedetta, jestem przewodniczką pracującą dla Ben Nature Check.

00:01:51: Dziś będę wam towarzyszyć na trasie rowerowej zwanej Food Valley Bike po której przejedziemy się rowerami elektrycznymi z widokiem napad próbując po drodze miejscowych specjalów kulinarnych.

00:02:03: Nie mów z pełnymi ustami.

00:02:05: Znaczy mów z pełnym ustami!

00:02:07: Tak by ja tu jeszcze konsumuję aperitif i drugie śniadanie pyszne na łódce.

00:02:13: Zastanawiam się po pierwsze, czy to jest tylko pomysł na wakacje dla osób bardzo wysportowanych?

00:02:19: Bo jest jednak bardzo gorąco.

00:02:21: Pagórków trochę jest.

00:02:25: Więc pytanie, czy trzeba być w bardzo formie żeby tutaj przyjechać?

00:02:30: To wy jest odpowiedni właściwie dla każdego ponieważ korzystamy z rowerów ze wspomaganiem elektrycznym i poruszamy się łatwymi trasami rowerowymi poprowadzonymi po wałach przeciwpowodziowych padu.

00:02:41: Nie ma tu praktycznie żadnych momentów pod górę.

00:02:44: jesteśmy na równinie nie czekają nas więc górskie szlaki lecz łatwe trasy rowerowe odpowiednie nawet dla osób o niewielkim przygotowaniu fizycznym zwłaszcza że możemy korzystać ze wspomagania.

00:02:57: Po drodze zrobimy kilka przystanków, podczas których opowiem Wam o przyrodniczych historycznych a także kulinarnych skarbach tego miejsca.

00:03:05: To wyjątkowy obszar również pod względem klimatycznym.

00:03:08: Tutejszy klimat w dużej mierze związany z obecnością rzeki umożliwia istnienie różnorodnych siedlisk i niezwykle bogatej bioróżnorodności.

00:03:17: Te szczególne warunki pozwalają wytwarzać Znakomite charakterystyczne dla tego regionu produkty, których już za chwilę będziemy mieć okazję spróbować.

00:03:43: Moim ulubionym produktem jest Parmigiano Reggiano, szczególnie ten długo dojrzewający.

00:03:48: Jest serem wyjątkowym

00:03:50: m.in.,

00:03:50: dlatego że wraz z dojżowaniem jego smak i aromat stają się coraz intensywniejsze.

00:03:56: Wiąże się to również z mikroorganizmami obecnymi w trawach i roślinach pastewnych rosnących na tutejszej równinie.

00:04:03: Dlaczego jednak produkcja Parmighiano Regggiano ograniczona jest właśnie do tego obszaru?

00:04:07: Pat tworzy tutaj bardzo wilgotne środowisko a podczas wezbrań nanośnienia okoliczne równiny mół, który osadza się później na uprawianych polach.

00:04:18: Dzięki temu gleba jest niezwykle żyzna.

00:04:21: Można więc tutaj uprawiać rośliny pastewne, którymi karmiony są krowe mleczne.

00:04:26: Ich mleko służy następnie do produkcji Parmigiano Reggiano sera bogatego w aromaty, którego mikroflora umożliwiał procesy zachodzące podczas dejrzywania i rozwój całego bogactwa smaków jakie później odnajdujemy w gotowym produkcie.

00:05:11: Jesteśmy w pałacu zwanym Regia di Colorno, położonym około dwunastu-trzynastu kilometrów od autostrady w Parmie.

00:05:19: Jest to zabytkowa osiemnóstwo wieczne rezydencja.

00:05:22: arody i postacie o których będziemy tu mówić To Rut, Farneze, Urbonowie oraz Maria Luisa, zwana też Marią Ludwiką.

00:05:41: Mam na imię Milena.

00:05:42: Pracuję dla spółki Antea, która zarządza pałacem w kolorno należącym do prowincji Parma.

00:05:48: Naszą trasę rozpoczniemy od reprezentacyjnej klatki schodowej, którą właśnie weszliśmy pochodzącej z XIX wieku.

00:05:55: Następnie przejdziemy trasą prowadzącą przez kolejne wnętrze, które doprowadzi nas z powrotem do tych schodów a stamtąd udamy się do zabudkowego ogrodu.

00:06:10: Znajdujemy się we wnętrzu pałacu, a dokładnie na piano nobile czyli reprezentacyjnym piętrze rezydencji.

00:06:17: Obejmuje ono około dwudziestu pomieszczeń zarówno reprezentacyjnych jak i prywatnych.

00:06:23: Okna niektórych wychodzą na zabytkowy ogród który odgrywał tu szczególnie ważną rolę.

00:06:35: Pałac zawsze był błowiem rezydencją letnią, a znaczna część życia dworskiego toczyła się na zewnątrz.

00:06:43: Podczas zwiedzania będziemy przechodzić przez szereg kameralnych wnętrz i nie należy spodziewać się tutaj ogromnych sali przeznaczonych na przyjęcia czy baly, ponieważ z tego rodzaju wydarzenia odbywały się przede wszystkim na ze wnątrz.

00:07:02: Za chwilę z jednego z okien widać będzie zabytkowy ogród, który w czasach chwili pa burbona i ludwiki jelśbiety francuskiej czyli w XVIII wieku rozciągał się na długości ponad czterech kilometrów.

00:07:15: Miał też bardzo szczególny układ, który za chwilę zobaczymy.

00:07:19: Jako miłośniczka języków zastanawiam się nad słowami których używa nasza przewodniczka bo raz jest to Pałac a raz jest To Reggia Takie słowo, które często się we Włoszech pojawia ale zastanawiam się co dokładnie oznacza.

00:07:38: Regia czyli rezydencja królewska.

00:07:40: dlaczego?

00:07:41: Na początku XVIII wieku a dokładnie około tysiąc siedemset trzydziestego tysiące siedsemset trzydziestego czwartego roku jego właściciel Karol Bourbon pierworodny syn Elżbiety Farnese i Filipa V hiszpańskiego opuścił swoje księstwo w Parmie.

00:07:58: Piaczęcy przeniósły się do Naapolu i został królem na Apolu.

00:08:03: Wciąż jednak określenie regia nie jest do końca trafne, ponieważ ani on, ani żaden inny król tu nigdy nie mieszkał.

00:08:11: W XIX wieku budowla stała się pałacem cesarskim.

00:08:14: Miała być jedną z rezydencji cesarza Napolona do napartego, który jednak nigdy tutaj nie przyjechał.

00:08:21: Pałac wraz z całym księstwem został natomiast przekazany Marii Ludwicę, Austriaczce II i żona Napoleona zwanej tutaj Marią Luizą.

00:08:31: Dlatego właściwszym określeniem byłoby chyba pałac Książęcy ponieważ mieszkali w nim przede wszystkim książęta.

00:08:44: Ale widok!

00:08:45: Cudowny ogród.

00:08:46: za oknem oczywiście wszystko zalane słońcem bo jesteśmy we Włoszech coś pięknego.

00:08:56: Znajdujemy się na Piano Nobile, reprezentacyjnym piętrze pałacu.

00:09:00: Z niektórych okiem można podziwiać zabytkowy ogród.

00:09:05: Jego centralną część położoną bezpośrednią przed pałacem zajmuje parter ogrodowy z szeregiem bukszwanowych rabat, w których można dostrzec m.in.

00:09:14: kształty lilii i nie jest on tutaj przypadkowy.

00:09:19: Za żywopłotami rozciąga się ogród romeutyczny a za nim zaczynał się nigdy ślas Wojewskim.

00:09:25: Polewania należały bowiem do ulubionych rozrywek

00:09:27: –

00:09:27: tutajszych książątek".

00:09:35: Patrzę i skojarzenie mam jedno.

00:09:37: Mam wrażenie, że jesteśmy w Wersalu ale nie przypominam sobie abyśmy leciały do Francji.

00:09:43: Ciekawe jestem czy to jest dobre skojażenie?

00:09:44: Czy tutaj jakąś gafę popełniam?

00:09:50: Regia di colorno nazywana jest także Pci Versaille.

00:09:54: Określenie to pojawiło się już w XVIII wieku za sprawą arkadijczyków, pałac w colorno Nazywano małym włoskim verselem z powodu, o którym wspomnieliśmy przed chwilą ogrodu zaprojektowanego zgodnie z francuskim stylem ogrodowym.

00:10:14: Rzeczywiście, kiedy stoi się w ogrodzie i patrzy na fasadę pałacu można wręcz odnieść wrażenie że patrzy się na Versailles.

00:10:28: To ważne rozróżnienie.

00:10:29: ogród francuski, ogród włoski to nie jest to samo.

00:10:32: Nie zawsze jak jesteśmy we Włoszech widzimy ogród w łoskiej i nie zawsze jak wiemy we Francji widzimy ogród fransuski.

00:10:39: Może się dopyta, może się czegoś dowiemy na ten temat.

00:10:45: Obecny układ ogrodu nawiązuje do ogrodów franckich.

00:10:48: został odrestaurowany dzięki staraniom owładz prowincji Parma w pierwszej dekadzie XXI wieku.

00:10:55: Jeśli jednak cofniemy okaże się, że przed przybyciem rodziny Farneze znajdował się tutaj ogród włoski.

00:11:03: Wówczas budowla nie była jeszcze połacem lecz zamkiem.

00:11:06: zamieszkiwany przez rodzinę Sanseverino.

00:11:14: Uwczesny ogród włoski nie miał takiego układu, jaki widzimy dzisiaj.

00:11:19: przypominał raczej labirent.

00:11:22: Istniał tu również ogród roślin eleczniczych w którym uprawiano rozmaite zioła, rośliny aromatyczne

00:11:28: i

00:11:29: kwiaty.

00:11:35: Później wraz z przybyciem rodziny farnezy przekształcona zarówno pałac jak i ogród nadając temu ostatniemu charakter francuski.

00:11:44: Roślinność została podporządkowana geometrycznemu układowi, bukszpan który możemy tu podziwiać był regularnie przycinany i formowany.

00:11:53: Zbełnię.

00:11:53: inną koncepcję Przyjęto później z czasów Marii Luizy kiedy powstał ogród w stylu angielskim.

00:12:00: Natura miała sprawiać wrażenie pozostawionej samej sobie, choć oczywiście nadal pozostawała potopieką człowieka i projektantów zieleni.

00:12:08: Roślin nie przecinano jednak w geometryczne kształty ani nienadawano żwopotom sztucznych form, lecz pozwalano im rosnąć znacznie swobodnie.

00:12:22: Ogrud włoski ma układ bardziej zbliżony do labiryntu.

00:12:26: Trzeba podążać wyznaczoną ścieżką, aby dotrzeć do jego centrum gdzie mogło np.

00:12:32: dojść do miłosnego spotkania albo odnaleźć wyjście.

00:12:36: Ogrut francuski taki jak ten przy Reggieri colorno oprócz licznych parterów ogrodowych i fontan w tym fontanny centralnej słynął również z efektownych wodotrysków i innych atrakcji wodnych.

00:12:49: byłownie niezwykle bogatny.

00:12:51: Znajdowała się tu główna fontanna oraz cały szereg innych.

00:12:55: Fontanna Trianon, magiczna grota, fontanna Obelisku i fontanna Czterych Wiatrów.

00:13:01: Wszystko to miało dostarczać dworowi rozrywki a zarazem tworzyć niezwykle efektowną oprawę połacowego życia.

00:13:07: co najważniejsze kompozycje ogrodu rozwijała się wzróż osi perspektywicznych.

00:13:12: Idziemy zwiedzać dalej.

00:13:13: przez otwarte okno dochodzi do nas przecudny aromat tego ogrodu.

00:13:18: te wszystkie rośliny oddają.

00:13:28: Znajdujemy się na Piano Nobile, była to część pałacu.

00:13:31: Trzeba pamiętać że mamy do czynienia z rozległym kompleksem monumentalnym.

00:13:35: przeznaczona dla aristokracji Rodzina miała do dyspozycji szereg sal reprezentacyjnych około dwunastu, z których każda pełniła określoną funkcję.

00:13:52: Teraz jesteśmy na przykład w tzw.

00:13:54: sali grotesek.

00:13:55: była to sala audiencyjna Filipa Burbona.

00:14:00: Na sklepieniu tego pomieszczenia znajduje się szereg przedstawień fantastycznych i mitologicznych oraz dziwnie zestawionych postaci tworzących dekoracje określaną właśnie mianem groteski.

00:14:13: Ja tutaj widzę siebie absolutnie w pięknej sukni na jakimś przyjęciu, słuchajcie, wyszłam sobie teraz na taras.

00:14:21: Magda jest za mną robi zdjęcia a ja sobie wyobrażam co sobie wyobażę stojąc na tym przepięknym tarasie z niezwykłym widokiem patrzę na fasadę, na której zauważyłam imię.

00:14:35: Które być może i wy pamiętacie z poprzednich podcastów, które nagrywałyśmy we Miliromanii Maria Ludowika zwana również Marią Luidziąp Polsku.

00:14:47: Marią Lujizą!

00:14:49: Siamo Nelaterraza.

00:14:51: Znajdujemy się na tarasie wychodzącym na ogród.

00:14:54: Nad drzwiami widnieje kartusz upamiętniający pracę przeprowadzone z inicjatywy Marii Ludwiki i Austriaczki, drugiej żony Napoleona.

00:15:08: W kartuszu znajduje się jej herb, który za chwilę zobaczymy również na cylindrycznym piecu, znajdującym się w pomieszczeniu, które nigdy spełniło funkcję jej biblioteki który jest w swoim bibliotekie.

00:15:25: Przypomnę, że jesteśmy blisko Parmy.

00:15:27: To są właśnie te tereny, które mi zarządzała Maria Luisa i które tak bardzo ukochała.

00:15:44: A tu mamy jeden z fortepianów, na których Maria Luisa grywała dla przyjemności.

00:15:51: Jest to fortepiant marki sznac pochodzący z początku XIX wieku, z lat tysiąc osiemset trzynaście, tysiące osiemset sześćnaście.

00:16:04: Muzyka należała do sztuk szczególnie bliskich Maryj Ludwice-Austriaczce.

00:16:09: Instrument jest używany do dziś, ponieważ został odrestaurowany.

00:16:13: Odnaleziono go dzięki pewnej kobiecie w jednym z pałaców naszej okolicy.

00:16:21: Weszłyśmy do pokoju, który był podobno biblioteką Marii Luizy.

00:16:26: Rzeczywiście ze wszystkich ścian zerkają na nas jej podobizny i portrety.

00:16:31: No i wielki portret na samym środku.

00:16:34: znajoma twarz tutaj na nazerka.

00:16:37: Ciekawe jakie miała książki!

00:16:41: To biblioteka Marie Luizy.

00:16:43: Znajdował się tutaj szereg regałów z książkami, kochała kulturę i różne dziedziny sztuki muzyka o której wspominałyśmy a także szycie.

00:16:56: Ze względu na swoją miłość do botaniki i kwiatów.

00:16:59: mówiła też o sobie, że jest ogrodniczką.

00:17:02: Maria Luisa miała córkę ze związku z chrabią nejpergiem.

00:17:08: Był to mezaliams.

00:17:09: formalnie pozostawała wtedy nadal żoną Napoleona.

00:17:13: Prowodziła z córką regularną korrespondencję a w listach często rysowała kwiata albo umieszczała słynne fiołki z kolorną.

00:17:21: Kolejna miała ten kontynu karteczki i w każdej piosence oznaczał odpoczywanie piosenków, albo poszukiwała właśnie te wielkie kolorne.

00:17:37: Maria Luisa została pochowana w Austrii, w krypcie kapucynów w Wiedniu.

00:17:43: Do dziś pamięta się o jej szczególnym związku z fiołkami.

00:17:46: co roku w rocznicę i śmierci na jej grobie składa jest mukieć i kwiouków.

00:17:55: Dlaczego warto przyjechać do Kolorno i zwiedzić tutajszy pałac?

00:17:59: odkąd pracuje i mieszkam w Kolorne?

00:18:02: Zawsze uważałam te rezydencje ze swój drugi dom.

00:18:05: Zwykle mówię nawet o niej, dom pisany wielką literą.

00:18:11: Warto tu przyjechać nie tylko dla wnętrz i zachowanych w nich detali, które przywołują postacie związane z historią Pałacu przede wszystkim Maria Luisa.

00:18:21: Równie ważna jest otaczająca go ziele w przestrzeń naprawdę wyjątkowa.

00:18:28: Przez stulecia zarówno tutajż ogród jak i sam pałac uchodziły za jedne z najpiękniejszych.

00:18:36: Pamiętam, że Cyceron mawiał, że jak masz bibliotekę i masz ogród to jesteś szczęśliwym człowiekiem.

00:18:43: Wynika z tego, że Maria Luisa była bardzo szczęśliwą osobą a ja sobie myślę czy jesteś dziewczyną z Polski?

00:18:50: To zawsze w pałacu czujesz się, jak w drugim domu.

00:18:58: Jesteśmy na trasie Food Valley Bike.

00:19:00: to oszlak o długość osiemdziesięciu kilometrów prowadzący z Parmy do Busento.

00:19:06: biegnie przez Nizinę Parmańską obszar ograniczony od północy rzeko Pad od południa Wija Emilia a od wschodu i zachodu dwie marzekami endzą Na tym terenie mgły i wilgoć z nadpadu tworzą szczególne warunki, dzięki którym powstają typowe produkty doliny jedzenia.

00:19:25: Krajny słynącej z gastronomii.

00:19:28: Jedziemy teraz w kierunku poleziny Parmense gdzie znajduje się Renio del Culatello – królestwo culatello.

00:19:35: Kulatello jest jednym z charakterystycznych produktów, które mogą powstawać wyłącznie na tym obszarze w zaledwie ośmugminach.

00:19:45: jest

00:19:55: niedzielne popołudnie, po przemiłej wycieczce nowerowej.

00:19:59: Zostaniemy teraz ugoszczone w miejscu które stało się we Włoszech symbolem slow

00:20:06: food

00:20:07: powolnego jedzenia Osteria del Maiale Antica Corte Palla Vicina tak się nazywa to miejsce.

00:20:16: Jesteśmy oczywiście w otoczeniu mnóstwa zieleni.

00:20:21: Minęłyśmy przed chwilą piękny, malutki kościółek i teraz wchodzimy do czegoś co wygląda jak stare gospodarstwo budynek porośnięty winem wszędzie rozstawione donice z drzewkami pomarańczowymi ale też coś takiego co wygląda jako stodoły dużo drewna leniwy kot, który się tutaj wygrzewa w słońcu.

00:20:45: A do tego wszystkiego spacerują tutaj wszędzie

00:20:48: pawie.

00:20:49: Ja idę porozmawiać z właścicielem tego niezwykłego miejsca bardzo słynnym szefem kuchni Massimo Spigaroli.

00:20:58: Uważa się go za strażnika kulinarnego dziedzictwa tego regionu szczególnie słynącego skulatello di di bello.

00:21:05: to jest taka jedna z najbardziej cenionych włoskich wędlin w której muzeum jest tutaj zresztą tuż obok.

00:21:14: W ogrodzie stoi mnóstwo rowerów, bo włosi tutaj z okolicy też przyjeżdżają właśnie po to żeby pocieszyć się w ogrodzi pysznymi smakami ale także po to aby zwiedzić to miejsce dowiedzieć się o swoim kulinarnym dziedzictwie.

00:21:29: trochę więcej.

00:21:36: Kuchnia jest otwarta, kucharze właśnie nakładają różne pyszne rzeczy na talerze.

00:21:42: Zaraz się pod pytam Pana w takiej wysokiej białej czapie, co tutaj jest dobrego.

00:21:48: Tu ziemniaki a jako danie specjalne mamy dziś gęść.

00:21:52: Gęść spieca!

00:21:54: Dalej mamy taliatelle, lasanie i inne tradycyjne dania z naszej okolicy.

00:22:00: Z pierwszym daniem najbardziej lubię taliatele.

00:22:03: Proste, ale jednak zawsze spełniające swoją rolę.

00:22:06: Na drugie lubię właśnie pieczoną gęś.

00:22:10: Nazywam się Massimo Spigaroli, jesteśmy w antika Corte Pallevicina – magicznym miejscu zbudowanym w thysiąt trzysta dwudziestym roku.

00:22:20: Przede wszystkim jednak znajduje się tutaj piwnica, w której od ponad siednioset lat dojrzewa niezwykle ważny dla tego regionu produkt Kulatello di zibello.

00:22:29: Mamy tu również Osteria del Maiale, gdzie serwujemy kuchnię regionalną aby podtrzymywać miejscowe tradycje.

00:22:37: jest też restauracja która od szesnastu lat posiada gwiazdkę Michelin.

00:22:41: Zastanawiam się w takiej pracy prowadząc miejsce które odwiedza tak wiele ludzi.

00:22:46: są tutaj naprawdę dzisiaj tłumy.

00:22:48: nie czuję się tego.

00:22:49: to nie jest nieprzyjemne bo jestem piękny ogród.

00:22:51: wszyscy sobie spokojnie jedzą cieszą się smakiem cieszę się pogodą cieszą się swoim towarzystwem ale jest przecież aplikacja, która prowadzi po foodwali i każdy może tutaj zawitać.

00:23:05: Zastanawiam się czy współcześnie takie miejsce potrafi wciąż zachować autentyczność mimo tej rosnącej popularności?

00:23:13: I

00:23:13: jak to zrobić?

00:23:15: Trzeba przede wszystkim całym sercem być związanym ze swoim regionem, ze swoją rodziną i z tymi stronami.

00:23:22: To miejsca które trzeba chronić i o które trzeba się troszczyć.

00:23:27: Nie można idź na kompromisy ze wszystkim co niesie ze sobą swego rodzaju zanieczyszczenie płynące z internetu i współczesnego świata choć oczywiście sam Internet jest bardzo użyteczne.

00:23:39: Jak wygląda życie w tej okolicy?

00:23:43: Żyje się tu bardzo dobrze, bo jesteśmy blisko wszystkiego a zarazem zdala od wszystkiego.

00:23:49: To oaza ciszy i spokoju – pełna zieleni.

00:23:52: Krowy wciąż pasą się na łąkach, koty nadal przechadzają się po wiosce.

00:23:57: Czasem spotka się też jakiegoś psa.

00:23:59: ale najważniejszy jest właśnie ten spokój.

00:24:02: Spokój który od zawsze panował w tej okolicy, w tej niewielkiej wioscy położonej pośród pól nad rzeką pad.

00:24:11: Mówią mi, że tutaj można się poczuć jakby człowiek cofnął się o dwieście lat.

00:24:16: Ja jednak odpowiadam, że to nieprawda.

00:24:18: Przecież mamy prąd, mamy energię elektryczno i wszystkie współczesne udogodnienia.

00:24:23: Z pewnością jednak jest do miejsca jak z dawnych czasów miejsce zwrócone ku przeszłości.

00:24:29: Nasza rodzina mieszka tu już od stu pięćdziesięciu lat i stara się zachować je takim jakie jest pielęgnować tradycje i nie wymazywać przeszłośći.

00:24:46: Teraz zabiorę Cię do piwnicy, która jest jedyna w swoim rodzaju.

00:24:49: Wyobraź sobie że ma siedemset lat i jest najstarszym tego typu miejscem na świecie.

00:24:55: Od zawsze dojrzewa w niej ten niezwykle ważny produkt nazywany królem włoskich wędlin, który dziś podbija świat.

00:25:03: Trzymam go w ukryciu i pokazujemy tylko nielicznym!

00:25:08: Weszliśmy do piwnic.

00:25:10: Pomyślcie, na zewnątrz jest dziś bardzo gorąco a tutaj wciąż panuje przyjemny chłód.

00:25:17: Kulatello powstaje z wieprzowej szynki.

00:25:20: Cały proces jego produkcji jest niezwykle złożony.

00:25:23: Każdy etap jest ważny.

00:25:25: To produkt ceniony przez najbardziej wymagających smakoszy na świecie.

00:25:29: Produkujemy go między innymi dla Króla Wielkiej Brytanii Karola III ale także dla wielu znanych szefów kuchni na całym świecie.

00:25:40: Trzymamy go jednak trochę w ukryciu, bo inaczej po prostu nie wystarczyłoby go dla wszystkich.

00:26:00: Jesteśmy w okolicy z której pochodził Giuseppe Verdi jeden z najwebitniejszych włoskich kompozytorów.

00:26:07: Jeśli lubicie jego oper, jeśli interesuje was ta postać to serdecznie zachęcamy do tego aby posłuchać odcinka który w całości mu poświęciłyśmy.

00:26:19: Szukajcie odcinka o parmie śladami Verdiego.

00:26:24: Tutaj w Busetto Verdi mieszkał, rodził się kilka kilometrów stąd.

00:26:31: Stoimy w tej chwili na placu, który oczywiście nosi jego imię.

00:26:37: Plac otoczony arkadami... niewielki.

00:26:41: Arkady też nie wysokie, ale od razu przypominają mi się te długie korytarze w Bologii.

00:26:48: chociażby to bologia jest właśnie tym miastem Emilii Romanii które słynie tych arkad pod którymi można schronić się przed słońcem, przed deszczem.

00:27:00: one tak człowieka jakoś gorzczą i ciągną się kilometrami naprawdę przez dziesiątki kilometrów.

00:27:07: tutaj tych arkat jest tylko trochę.

00:27:09: Ale na wszystko to jest najważniejsze.

00:27:11: Zerka Giuseppe Verdi, który jest oczywiście uwieczniony na pomniku.

00:27:18: Bardzo jest sympatyczny ten pomnik bo Verdi siedzi sobie rozpart wygodnie na krześle i... Mam wrażenie takim dobrotliwym wzrokiem zerka na ten plac.

00:27:30: Na placu jest oczywiście kawiarnia, ludzie siedzą przy stolikach pałaszują lody, piją kawę i wino.

00:27:38: więc no jest cudowna atmosfera i rzeczywiście wszędzie są rowery, wszyscy tak tutaj się poruszają.

00:27:45: swoją drogą to takie miłe, pogodne spojrzenie Verdiego, które tutaj podziwiam patrząc na niego.

00:27:54: Może być trochę mylące ponieważ jego układy z tym miasteczkiem nie zawsze były idealne ale to zobaczymy i usłyszymy troszkę później.

00:28:06: za Verdim zamek.

00:28:08: no a w zamku dzisiaj mieści się Teatro Verdi, upamiętniający kompozytora do którego za chwilkę się uda.

00:28:18: Wchodzimy do teatru po bardzo eleganckich schodach wyłożonych czerwonym dewanem i idziemy z grupą za naszą przewodniczką.

00:28:26: Po rampie od strony widowni wchodzamy już do środka za czerwoną kotarę.

00:28:39: Można usiąść na tych...

00:28:44: Witam Państwa w Teatro Verdi Busetto.

00:28:47: Znajdujemy się we wnętrzu dawnego zamku, wzniesionego około tysiąc dwieście pięćdziesiątego roku z inicjatywy markizów Pallevicino.

00:28:57: Na przestrzeni stuleci zamek był wielokrotnie dużo odbudowywany i przebudowywany.

00:29:02: W osiądziesiątym szóstym roku Gminę Busetto postanowiła wykupić całą warownię, która znajdowało się wówczas na terenie znacznego zaniedbania a w jej lewym skrzydle rządzić teatr.

00:29:29: Prace nad teatrem rozpoczęły się dwa lata później w XVIII roku i trwały dziesięć lat.

00:29:37: Ich kierownictwo powierzono architektowi z Parmy, Perluidziemu Montekiniemu, który wcześniej współpracował już przy Teatro Regio in Parma.

00:29:53: Gmina, będąca zleceniodawcą inwestycji postawiła przed nim konkretne zadanie.

00:29:58: Miał stworzyć teatr możliwie najbardziej elegancki i okazały godny miejscowości, z której pochodził Maestro Giuseppe Verdi a jednocześnie maksymalnie ograniczyć koszty ponieważ pieniędzy nie było wiele.

00:30:17: Z tego powodu architekty wykorzystą materiały taniej i łatwo dostępne takie jak drewno, czego przykładem jest zachowany oryginalny parkiet oraz papier mashe.

00:30:26: Wszystkie okładziny, ornamenty i ozdobne detale wykonano właśnie z niego materiału bardzo taniego i niezwykle plastycznego a jednocześnie dającego znakomity efekt sceniczny.

00:30:42: Już od początku pracy Giuseppe Verdi otwarcie sprzeciwiał się budowie tego teatru.

00:30:47: Zdaniem Werdiego miejscowości licząco zaledwie dwa tysiące mieszkańców, bo tylu miał wówczas pusetto – dzisiaj jest ich ponad siedem tysięcy.

00:30:56: Położona wśród pól i zamieszkania głównie przez rolników nie potrzebowała aż tak wystawnego dużego i mimo wszystko kosztownego teatru.

00:31:04: Verdi uważał że była to rozrzutność i marnowanie publicznych pieniędzy.

00:31:12: Mimo to został właścicielem niewielkiej loży.

00:31:15: Stało się tak tylko dlatego, że kilka lat wcześniej pożyczył gminie dziesięć tysięcy lichów popowodzi, która zniszczyła jeden z mostów.

00:31:23: Gmina nie miała pieniędzy by zwrócić mu porzeczkę więc w ramach rekompensaty przekazałam u loże.

00:31:41: To ta loża, którą widzicie po lewej stronie loży królewskiej.

00:31:44: Nr.

00:31:45: osiemusemka można dostrzec na medalionie.

00:31:48: Nie znajduje się na pierwszym, ale drugim poziomie.

00:31:51: lóż to właśnie była loża Verdiego.

00:31:57: Tyle że Verdi nigdy tu nie postawił nogi, a kilka lat później sprzedał ją za sześć tysięcy lirów tracąc na całej sprawie czte w tysiące.

00:32:07: Piętnastego sierpnia, tysiąc osiemset sześćdziesiątego ósmego roku po dziesięciu latach prac teatr został otwarty.

00:32:22: Obyła się wielka oficjalna uroczystość.

00:32:25: Całe miasteczko świętowało.

00:32:26: w programie znalazły się rigoletto i bal maskowy.

00:32:30: Przybyły władze, grałorki, stra panio.

00:32:32: brany były elegancko na zielono a panowie mieli zielone krawaty.

00:32:37: wszystko na cześć maestra który miał być najbardziej wyczekiwanym gościem wieczorem.

00:32:45: Wszyscy czekali aż w Ernii pojawi się na widowni, ale po kompozatorze nie było ani śladu.

00:32:50: Tego samego dnia wyjechał na wzgórza niedaleko Tabiano Terme gdzie spędził miesiąc na kuracji thermalnej.

00:33:02: Wrócił XV września.

00:33:04: Tak się akurat złożyło że dokładnie w dniu zakończenia sezonu operowego w teatrze W liście napisał dzięki Bogu, że to już koniec.

00:33:18: Można się zastanawiać skąd brała się resztaka niechęć i uraza?

00:33:22: Verdi uważał, że publiczne pieniądze zostały źle wydane!

00:33:26: sam proponował, aby zamiast podawać teatr wyremontować kolegi majezuitów.

00:33:30: Ale jego propozycja nie została przyjęta.

00:33:34: Główna przyczyna gniewu, który Maestro nosił w sobie była jednak inna.

00:33:38: Miał żal do mieszkańców ponieważ nigdy nie zaakceptowali kobiety która później została jego drugą żoną Józefine Streponi.

00:33:49: Verdi był wówczas wdowcem, jego pierwsza żona.

00:33:53: Margherita Beredzi zmarła z przyczyn naturalnych w wieku zaledwie dwudziestu sześciu lat po czterech latach małżeństwa.

00:34:00: Siedem czy osiem lat po śmierci Margherity młody Verdi będąc wolnym człowiekiem związał się z Giuseppiną.

00:34:08: Wieszkańcom Busetto bardzo się to nie podobało.

00:34:11: Pogardliwie nazywali ją cudzoziemką tylko dlatego, że urodziła się w Lodi.

00:34:16: po drugiej stronie padł.

00:34:17: Choć trzeba rzeczywiście pamiętać, że w tamtych czasach Lodi należało do królestwa lombarsko-wyneskiego, podczas gdy Busetto znajdował się w księstwie Parmy i Piacency.

00:34:34: Józef Pina była słynną sopranistką, a w prowincjonalnej mentalności tamtej epoki kobiety związane ze sceną uchodziły za osoby lekkich obyczajów i powierzchowne.

00:34:46: W oczach mieszkańców nie mogła być więc wyjątkiem.

00:34:49: Ta niechęć była bardzo wyraźna wręcz namacalna.

00:34:53: Trzecim powodem tej uraz było to że para mieszkała razem nie będąc małżeństwem.

00:34:59: Nie trudno sobie wyobrazić w XIX wieku, w niewielkiej miejscowości.

00:35:04: Wspólna życie bez ślubu, które trwało dziesięć lat zanim w XVIII-XIX roku para pobrała się... wywoływało ogromny skandal.

00:35:13: Mieszkańcy uprzykrzali życie parze na różne sposoby, robili im złośliwe żarty, dokuczali i rozsiewali plotki.

00:35:21: Kiedy Józef Pina przychodziła do kościoła ludzie odsuwali się od niej pozostawiając wokół nim pustą przestrzeń.

00:35:28: przez dwa lata para mieszkała w Palacorlandii.

00:35:31: Zderzało się że przechodzący obok ludzi rzucali kamieniami w okna jej drzwi pałacum.

00:35:36: W końcu Verdi zmęczony sytuacją przeniósł się do Sant'Agata, do Wili położonej sześć kilometrów stąd.

00:35:45: Spędził tam około pięćdziesięciu lat żyjąc z żoną Józefiną zdalę od miejscowej społeczności.

00:35:53: Relacje Verdiego z mieszkańcami nie były więc najlepsze, dlatego postanowił nigdy nie przekroczyć progu miejskiego teatru, którego budowie od początku się sprzeciwiał i rzeczywiście nigdy do niego nie wszedł.

00:36:14: Teatr ma znakomitą akustykę w każdym miejscu widowni.

00:36:18: Jest to zasługa między innymi papie mashe, materiału pochłaniającego dźwięk, który ogranicza echo i pozwala bardzo dobrze wybrzmieć głosem i instrumentom.

00:36:28: Znaczeniem również pusta przestrzeń pod podłogą spartą na specjalnej konstrukcji.

00:36:33: Dzięki temu można usuwać deski i tworzyć fosorki z troną oraz posta przestrześń znajdująca się pod sklepieniem.

00:36:40: Wszystko to sprawia że sala dzieloniczym pudłory zanonsowe.

00:36:44: Została zaprojektowana właśnie w taki sposób.

00:36:54: W pewnym sensie wykorzystano więc ogromne środki finansowe, jakimi wówczas dysponowano ale ostatecznie przyniosło to bardzo dobre rezultaty.

00:37:04: Na tej scenie na przestrzeni lat występowały największe gwiazdy światowej opery Karlo Bergonzi który czuł się niemal dopóki jak u siebie Luciana Pavarotti, Placido Domingo, Jose Carrera z Renata Tabaldi, Mirella Freni czy Montserrat Cabello.

00:37:24: I choć Verdi wypowiedział pod adresem teatru ponurą przepowiednie brzmiącą niemal jak klątwa, że będzie to nadmierny wydatek i w przyszłości okaza się niepotrzebny – w rzeczywistości Teatr z biegiem lat stało się niezwykle ważnym miejscem dla Busetto i całej okolicy".

00:37:40: Gmina Parafia, Lokalne Stowarzyszenia Szkoły Organizacje Pomocy Publicznej i właściwie nie ma tygodnia żeby coś tutaj się nie działo.

00:37:48: Może to być przedstawienie operowe takie jak wczoraj wieczorem?

00:37:51: Dziś rano odbył się zlot trzystu postaci karnawałowych przybyłych z całych Włoch.

00:37:57: Organizowane są koncerty spektakle teatralne szkolne występy na zakończenie roku Kongresy i Konferencje.

00:38:04: To teatr naprawdę kochany przez mieszkańców i intensywnie użytkowany.

00:38:10: Bardzo piękne jest również sklepienie, ozdobione w stylu neoklasicystycznym przez malarza pochodzącego stąd i zaaka Jackina Leviego.

00:38:19: W czterech żaglach sklepień przedstawiły dziedzinie sztuki scenicznej muzykę komedię, tragedie oraz melodramat i dramat romantyczny.

00:38:27: Kompozycje przeplatają monochromatyczną lawidła dla których zgodnie z obowiązującą stylistyką przedstawiono, te trzymające w dłoniach dawny instrument muzyczny.

00:38:43: Przepiękne miejsce.

00:38:44: bardzo bym chciała przyjść tutaj obejrzeć jakiś spektakl bo to jest rzeczywiście taka mała bombonierka po prostu jak budołeczko czekoladek malutkie.

00:38:55: wyobrażam sobie że człowiek rzeczywiście oglądając tutaj spektakt loperowy czuje się jakby po prostu wystawiono go specjalnie dla niego.

00:39:05: Wyobraźcie sobie, że w Eighthundred sześćdziesiątym piątym roku trzy lata przed otwarciem teatru Rada Miejska jednogłośnie podjęła decyzje aby nadać teatrowi imię maestra.

00:39:16: Oczywiście sądzono, że ten sposób sprawia wirdiemu przyjemność.

00:39:20: W Busetto trudno było zresztą wyobrazić sobie, aby teatr musiał inne imie, miał to być niemal gest pojednania z kompozytorem swojego rodzaju przeprosiny.

00:39:31: Problem w tym, że Werdiego o tej decyzji nie punformowano a tym bardziej nie poproszono go o zgodę.

00:39:37: Kiedy więc dowiedział się o tym, spadł we wściekłość.

00:39:42: Decyzja była już jednak oficjalna, więc Werdiemu nie pozostało nic innego jak niechętnie ją zaakceptować.

00:39:50: Jak sam napisał w jednym z listów, cała sprawa przyprawiła go o poważne do ludźwości żołąbkowe.

00:39:55: Verdi miał bowiem skłonność do somatyzowania silnych emocji.

00:40:00: To po piersie Verdiego wykonane przez Dżewaniego Dypre, cenionego rzeźbiarza ze Sieny – o jego randze może świadczyć choćby fakty że niektóre i jego dzieła znajdują się w ermitarzu w Petersburgu.

00:40:11: Po piersię miało zostać ofiarowana maestrowi pamiętnego piętnastego sierpnia, tysiąc osiemset sześćdziesiątego ósmego roku w dniu inauguracji.

00:40:20: Wyobraźmy sobie więc od świętnie udekorowaną widownię, tłum.

00:40:24: wszyscy wołają Verdi Verdi ale on się nie pojawia.

00:40:28: Kurtyna idzie w górę

00:40:29: a na

00:40:30: scenie stoi udekorowane popiersie otoczone kwiatami i świecami.

00:40:34: Verdiego nadal nie

00:40:36: ma.

00:40:37: Co więc robią mieszkańcy busetto?

00:40:39: Nie tracąc rezonu biorą po piersie I umieszczają je w loży Verdiego słynnej loży numer osiem Na drugim poziomie.

00:40:47: Pozostaje tam przez pierwszy miesiąc sezonu operowego.

00:40:51: Piętnastego września sezon dobiega końca, a po piersie zostaje przeniesione do tej niższy.

00:40:57: Verdi nigdy nie pojawił się w teatrze osobiście ale przynajmniej przez miesiącu reprezentował go tutaj i jego popiersie.

00:41:04: Wyobrażam sobie że dzisiaj już go wszyscy kochają prawda?

00:41:10: Dziś mieszkańcy ogromnie kochają Verdiego i są z niego dumni.

00:41:13: To nie ulega wątpliwości, choć na początku wcale tak nie było.

00:41:17: Jedną z rzeczy, które Verdi wypominał mieszkańskom Busetto Było właśnie to, że nie wspierali go na początku kariery.

00:41:24: Kiedy zaś zdobył Sławe nagle wszyscy chcieli być blisko niego, Verdi bardzo tego nie lubił.

00:41:32: Dzisiaj natomiast wszyscy są z niego dumni.

00:41:35: Gdziekolwiek na świecie można powiedzieć.

00:41:37: mieszkam w busę tą miejscowości, w której urodził się Verdi i wszyscy wiedzą o kim mowa.

00:41:43: Po zwiedzeniu

00:41:45: Teatru Verniego przysiadłyśmy sobie jeszcze na kawę w Kawiarni, na placu oczywiście jego imienia.

00:42:08: Ja patrzę w tej chwili dosłownie znad swojego café macchiato na pomnik kompozytora.

00:42:14: on na mnie nie patrzy.

00:42:15: niestety on zerka na plac łyk kawy I zaraz ruszamy dalej na naszych rowerach, które już tutaj na nas czekają.

00:42:24: Natomiast jeśli kiedyś traficie w te okolice, jeżeli tutaj zawitacie to warto wiedzieć że szlaków i miejsc związanych z Verdim jest tutaj oczywiście dużo więcej.

00:42:36: poza parą która jest położona jakieś czterdziści kilometrów stąd Jest miejscowość Rąkole Verdi, jakieś pięć kilometrów więc można sobie bardzo spokojnie na rowerze podjechać.

00:42:48: To jest dokładnie ten punkt na mapie w którym Verdi przyszedł na świat.

00:42:54: Natomiast w samym busse to też jeszcze można zobaczyć więcej miejsc.

00:43:00: nie tylko teatro Verdi bo jest też Kazabarecki, to jest zabytkowy dom który należał do Antonia Baretciego mecenasa, teścia i przede wszystkim pierwszego opiekuna Werdiego.

00:43:15: Ja pamiętam czytałam kiedyś listy kompozytora w których podkreślał że Barecji to był no właśnie jego opiekun i ktoś kto był dla niego jak ojciec bo była to osoba która jako pierwsza uwierzyła talent tego muzyka który przez długi czas nie miał szczęścia do recenzji nie miał szczęscia do ludzi którzy by już uwierzyli.

00:43:41: Dzisiaj w Kazabarecji mieści się muzeum, która jest poświęcone po prostu Werdiemu.

00:43:48: Jest tam pełno pamiątek.

00:43:51: można zobaczyć między innymi fortepian na którym Werdii komponował są stare oryginalne mebles epoki listy portret różne historyczne dokumenty a najważniejszym miejscem w tym domu piękny elegancki salon, który jest oczywiście jednocześnie salą koncertową i nadal odbywają się tam koncerty muzyki klasycznej.

00:44:24: Jak ci się jedzie moja droga?

00:44:26: Cudownie!

00:44:28: Miałeśmy taki moment że chciałyśmy tutaj rozwinąć jakąś prędkość straszną bo droga szeroka samochodów nie ma, jedzie się cudownie słońce świeci ciepły wiatr wieje w buzie Ale w końcu to jest opowieść nasza o tym jak podróżować, jak być w innych miejscach na świecie.

00:44:48: Szczególnie w Emilii Romanii.

00:44:50: bez pośpiechu.

00:45:03: Płyniemy padem!

00:45:05: Słyszysz mnie?

00:45:06: Ahoj!

00:45:09: Mikrofon słuchajcie.

00:45:10: przykładamy nad sterem.

00:45:12: Także jest bardzo zabawnie.

00:45:15: Jak

00:45:15: ważna jest ta rzeka, jak czysta jest?

00:45:18: Jak wpływa na to wszystko co się dzieje tutaj w okolicy i wśród natury i ludzi.

00:45:27: Witam Was na pokładzie Ardei!

00:45:30: Mam na imię Christian.

00:45:31: Ta rzekka jest ważna.

00:45:33: Jest najdłuższą rzeką we Włoszech a więc także jedną z najważniejszych.

00:45:37: Dziś możemy powiedzieć, że jest czysta ponieważ około dwudziestu lat temu a może nawet wcześniej na północy między innymi w Mediolanie spudowano oczyszczalnie ścieków.

00:45:48: Dzięki temu wiele dopływów nie zanieczyszcza.

00:45:50: już wpadł tak jak dawniej.

00:45:52: Oczywiście mówiąc czysta nie mam na myśli wody którą można pić czy w której można się kąpać.

00:45:57: Nie mamy jednak już w wodzie ścieków przemysłowych.

00:46:00: Nie ma też tyle plastiku co kiedyś.

00:46:03: Ten, który czasem widzicie trafia tu podczas wezbrań rzeki i osadza się na terenach zalewowych.

00:46:08: skąd jest później zbierań?

00:46:11: No

00:46:14: cóż niestety zawsze znajdzie się ktoś kto nie potrafi się odpowiednio zachować ale sytuacja poprawiła się naprawdę ogromnie.

00:46:23: Wyruszyliśmy sportów medzani i teraz płyniemy w górę rzaki W stronę jej źródeł.

00:46:29: zacumujemy w porcie turystycznym Toriczeli, w prowincji Parma.

00:46:33: Płyniemy więc pod prąd.

00:46:36: Wyruszyliśmy z prawego brzegu i dotrzemy do prawegobrzegów w Toricella di Sisa również w prowinci Parma.

00:46:44: Będzie to niecałe trzydzieści kilometrów około dwudziestu ośmiu kilometrach Rzegrubi.

00:46:50: No właśnie jak

00:46:51: turysta chciałby spędzić urlop nie nad morzem ale nad rzeką.

00:46:55: To co?

00:46:56: Może ciekawego tutaj robić.

00:46:57: I kiedy, w jakiej

00:46:58: pożeroku najlepiej?

00:47:01: Turysta, który zdecyduje się przyjechać nad pad musi przede wszystkim wiedzieć że nie jest to tak jak nad Adriatykiem gdzie czeka na niego cała infrastruktura turystyczna.

00:47:12: Tutaj trzeba sobie rzeczywiście ułożyć odpowiednią trasę.

00:47:15: Można ją jednak połączyć z innymi atrakcjami, bo przecież znajdujemy się w samym sercu Food Valley.

00:47:22: Jest więc bardzo wiele do zobaczenia i wiele smakołików do skosztowania.

00:47:26: Jest mnóstwo zamków, pensjonatów i restauracji.

00:47:30: Jest też wiele agencji, które z nami współpracują i przygotowują takie wycieczki.

00:47:35: Na przykład to co robimy dzisiaj jest doświadczeniem typu bike and boat czyli połączenie roweru i łodzi.

00:47:42: Turysta, tak jak Wy przyjeżdża tutaj rowerem a agencja wcześniej przygotowuje dla niego cały program i trasę.

00:47:49: Jest to więc kompletny zorganizowany pakiet obejmujący także doświadczenie związane z rzeką.

00:47:54: Może to być tak jak dziś rejs ale może to być również na przykład wyprawa na ryby.

00:48:03: Płynęłyśmy sobie padem, to jest największa rzeka we Włoszech jedna z największych w Europie.

00:48:09: a teraz krótki przystanek na drugie śniadanie I na kolejną rozmowę.

00:48:14: Sporo się wokół tej rzeki dzieje, a my chcemy was zachęcić do takich aktywności ruchowych, rowerowych w rytmie slowu i lente właśnie w regionie Emilia Romanii.

00:48:32: Dochodzimy tutaj do etymologii nazwy PAD.

00:48:35: PAD po włosku PO jest rzeczywiście dość osobliwą nazwą.

00:48:39: jak narzekę Prawdopodobnie pochodzi od padus, tak określali te rzeke starożytnie Rzymianie.

00:48:46: Samo słowo ma jednak starsze korzenie.

00:48:48: Według jednej z hipotez nazwa padus wiąże się z sosnami rosnącymi niegdyś nad brzegem padu, szczególnie w pobliżu jego źródeł a więc w górnym młodszym biegu rzeki.

00:48:59: Inna teoria mówi że padus może pochodzić z jeszcze starszego archaicznego języka używamego przez celów ilguryjskich, którzy mieli określać tym słowem tereny butniste i podmokłe.

00:49:09: Rzeczywiście dolny biegpadu, w stronę Romanii i Adriatyku był niegdyś jednym ogromnym obszarem bagiennym.

00:49:20: Mamy jednak również grecką nazwę padłu – Erdan.

00:49:23: Wiążo się ona z mitem o Bogu Słońce Apolu i jego synu – Feetonie.

00:49:29: Jak każdy młody człowiek-feeton zapragnął wypróbować samochód staty.

00:49:34: W tym przypadku był to Rydvan, który wiósł u słońca po niebie.

00:49:38: Ojciec pozwolił mu poprowadzić Rydvan, ale postawił rzecz jasna pewne warunki.

00:49:43: Phaeton nie mógł wznieść się zbyt wysoko ani zbliżyć za nadto do ziemi ponieważ gdyby Rydwan niosący słońce znalazł się z byd blisko jej i mógłby ją podpalić.

00:49:55: Nie potrafił jednak zapanować nad końmi ciągnącymi fus, stracił nadnimi kontrolę i odpalił ziemię.

00:50:03: Wtedy interweniował zeus i ukarał go, sprawiając że Feton zginął i wpadł do rzeki Eryden.

00:50:11: Igo siostry pogrążone wrospacze po śmierci Brata zostały przemienione w topole i rzeczywiście brzegi padłu porastają liczne topolowe zagęjniki.

00:50:22: Co więcej łzy, sióstr zastygły zamieniając się w bryłki burszty.

00:50:30: Patsaś był od starożytności ważnym szlakiem handlowym.

00:50:35: Grecy wykorzystywali go m.in.

00:50:37: w handlu bursztynem, szczególnie w rejonie Deltypadu gdzie rzeka uchodzi do Adriatyku.

00:50:51: Zasiadamy właśnie do kolacji po dniu pełnym wrażeń przejeżdżek rowerowych, rejsu popadzie, zwiedzania.

00:50:59: i tak sobie myślę że chyba to co najbardziej we mnie zostało z opowieści naszych przewodników To oczywiście historia mitologiczna i fakt, że ta ziemia związana jest z Bogiem Apollem.

00:51:10: Bogiem Słońca i to słońce rzeczywiście jest tutaj wszędzie!

00:51:14: I z Bogie

00:51:15: sztuki.

00:51:17: Czy jesteś na rowerze?

00:51:18: Czy pływasz w popadzie?

00:51:20: czy chodzisz po lesie?

00:51:21: czy zwiedzasz Tutaj?

00:51:23: rzeczywiście ta sztuka, kultura muzyka One są wszędzie obecne i można to wszystko pięknie łączyć.

00:51:31: A skoro zasiadamy do kolacji Mówić podczas jedzenia musisz, nie można jeść w milczeniu.

00:51:36: Bo to w ogóle nie.

00:51:37: oto chodzi więc tym go ręcej.

00:51:39: zapraszamy tutaj do wspólnego biesiadowania.