Włochy - „Takie jest życie”. Sardynia, która nie jest na sprzedaż

00:00:00: To nas zawsze cieszy, kiedy możemy porozmawiać o włoskim kinie.

00:00:04: Włoskim kinię, które dodatkowo możemy Wam polecić.

00:00:07: Taki właśnie jest ten film.

00:00:08: pod tytułem Takie Jest Życie.

00:00:10: La Vita Va Cozi.

00:00:12: tak brzmi tytuł oryginalny tego filmu.

00:00:15: jego scenariusz inspirowany jest prawdziwymi wydarzeniami a akcja rozgrywa się na Wybrzeżu Południowej Sardyni.

00:00:22: Historia jest bardzo prosta mamy starego pasterza niejakiego efizja który staje do walki z jednym z największych włoskich developerów który postanawia zamienić okolice jego ukochanego domów luksusowy kurort.

00:00:34: Ten konflikt oczywiście szybko się przeradza w coś dużo większego, wprawdziwą batalję bo w grę wchodzą milionowe oferty a także nowe miejsca pracy dla lokalnej społeczności która marzy o temaby się wyrwać z jakiegoś takiego marazmu w którym się pogrążyła.

00:00:49: stawką są dom, ziemia przyszłość kolejnych pokoleni ale także prawo do życia w zgodzie ze swoimi wartościami.

00:00:56: Dystrybutorem tego filmu, który jest trochę komedią, trochę społecznym dramatem, jest best-film partner tego odcinka pod kastłą Śródziemnomorskiego Lentę.

00:01:06: Julia Wolner, Magda Miśkajewska – zapraszamy!

00:01:24: Opowieść o filmie takie jest życie jest przy okazji naszym zaproszeniem na Sardynię.

00:01:30: Gdzie to w ogóle jest i co jest tak wyjątkowo egzotycznego w tej wyspie?

00:01:37: Zacznijmy sobie od tego tematu, bo ten film zaczyna się tak powiedziałabym nawet muzycznie afrykańsko.

00:01:44: W każdym razie bardzo, bardzo egzotycznie.

00:01:46: To jest rzeczywiście jedna z najbardziej odrębnych kulturowo części Włoch.

00:01:50: W zasadzie powiedziałabym że taki trochę osobny świat.

00:01:54: To, co zawsze najbardziej mnie w tym miejscu uderzało to fakt że robi wrażenie regionu bardziej związanego z ziemią niż z morzem.

00:02:02: Może z jakiegoś powodu jest tam mało kulturowo obecne.

00:02:07: historycznie oznaczało dla serdeńczyków zwykle zagrożenie na jazdy berberejskich piratów a takie obcych wojsk niepewność zagrożenia i w przeciwieństwie do wielu regionów śródziemnomorskich sardynia tej silnej kultury morskiej Nie wykształciła.

00:02:23: Tam taką tradycyjną figurą jest nie rybak, ale pastesz, którego mamy właśnie tutaj.

00:02:28: w filmie przez wieki podstawą życia była hodowlaowiec, produkcja sera, przemieszczanie się wraz ze stadami i bardzo silne więzi z ziemią i górami.

00:02:42: Jak pomyślimy o krajobrazie Sardyni, to oczywiście my, którzy przybywamy z Europy Północnej Środkowej od razu myślimy tych przepięknych plażach szmaragdowym morzu.

00:02:54: Natomiast w kulturze sardyńskiej centralne miejsce zajmują krajobrazy interioru.

00:02:59: wystarczy pomyślić o Barbagi czyli takim bardzo słynnym regionie właśnie rozległe pastwiska kamienne zagrody wszystko co łączy się z ziemią a nie z wodą.

00:03:11: Sardynia przynajmniej dla mnie jest też taką częścią włoch, którą znam najmniej.

00:03:15: Ze wszystkich, które znam mniej lub bardziej ale ta w ogóle bardziej chyba jest dla mnie taką część świata afrykańską niż europejską.

00:03:26: Coś w tym jest, nie tylko dlatego że Polacy jeszcze stosunkowo rzadko na sardynie jeżdżą.

00:03:30: Myślę, że wynika to także z mentalności serdeńczyków.

00:03:34: Ja wspomniałam o tym regionie Barbadžak.

00:03:36: i tutaj taką ciekawostką jest fakt, że nazwa tego regionu.

00:03:39: ten toponim pochodzi od słowa barbaria.

00:03:43: Rzymianie uważali mieszkańców właśnie interioru tej wyspy za barbarzyńców którzy się nie dają... Poznać.

00:03:50: są tak zamknięci w sobie, że są zupełnie impregnowani na wszelkie wpływy zewnątrz.

00:03:55: Nie chcą przyswoić sobie właśnie kultury Rzymu, która jest kulturą śródziemnomorską.

00:04:01: Oni byli zawsze bardzo zamknieci.

00:04:03: to nie jest lud który jest otwarty przybyszów na turystów.

00:04:08: dzisiaj, oczywiście dzięki turystyce coraz częściej żyją i funkcjonują.

00:04:13: Natomiast historycznie jest to taki bardzo wsobny lud co nie znaczy że nie jest to miejsce zachwycające bo jest zachwycające absolutnie począwszy od tych cudownych plaż szmaragdowych które widzimy w folderach biur podróży.

00:04:30: po przyrodę myślę tutaj o faunie i florze niezwykle bogatej mnie z Ardenia od pierwszej wizyty, którą wspominam z rozrzewnieniem kilkanaście lat temu kojarzy się z zapachem mirtu.

00:04:44: Bo tam rzeczywiście na każdym kroku rosną kwitną, rozmaite zioła krzewy i ja właśnie z takiej czerwcowej wizyty pamiętam ten zapach krzewu afrodyty, który wszędzie czarował właśnie tym swoim aromatem.

00:05:00: I o tej odrębności właściwie jest ten film

00:05:03: nawet...

00:05:04: Można się poczuć trochę oglądając jak taki barbarzyńca, tylko w drugą stronę usiłujący właśnie poznać tę kulturę.

00:05:12: Ten film opowiada o takim odwiecznym dilemacie czy coś co jest piękne?

00:05:16: Co jest zachwycające zostawić w spokoju i pozwolić mu żyć?

00:05:20: Czy odkryć dla świata?

00:05:22: Ale jeszcze dwa słowa o morzu.

00:05:24: chciałaś powiedzieć

00:05:25: Tak bo myślę sobie że właśnie sardynia jest takim wspaniałym przykładem na to jak dwie postawy wobec morza, wobec turystyki.

00:05:38: Z jednej strony współistnienią z drugiej strony nawzajem się wykluczają.

00:05:41: to jest duża wyspa i ona do dzisiaj jest bardzo widocznie podzielona na część północną i część południową.

00:05:49: Część północna w XX wieku stała się poniekąd produktem.

00:05:54: ten wspaniały krajobraz Postanowiono zacząć sprzedawać turystom.

00:06:00: Kosta z Meralda, czyli szmaragdowy wybrzeże gdzie dzisiaj właśnie można kupić w każdym biurze podróży wycieczkę to jest sztuczny twór.

00:06:10: po prostu na północnym wschodzie wyspy wybudowano kurorty takie miejsca jak Porto Cervo, Baja Sardinia które dzisiaj wypełnione są po prostu samymi hotelami, butikami ośrodkami żeglarstwa i sportów wodnych.

00:06:24: Wszystko w takiej bardzo luksusowej aurze, bardzo kosztowne.

00:06:29: Natomiast południe do dzisiaj jeszcze ciągle pozostało bardziej dzikie co zresztą w filmie pięknie pokazali operatorzy Saverioguarna i Simona Donofrio.

00:06:39: nie serwują nam tutaj jakiś takich pocztówkowych ujęć tylko właśnie pokazują to takie dzikię piękno Który nam się właśnie każe zastanawiać tak jak mówisz, dlaczego ktoś miałby chcieć?

00:06:51: to sprzedać.

00:06:52: Dlaczego robić...

00:06:53: Wiadomo, dlaczego dla

00:06:54: pieniędzy?

00:06:54: No właśnie jak nie wiadomo o co chodzi to na pewno chodzi o pieniądze.

00:06:58: no i do tego oczywiście jak w każdym zasadzie włoskim filmie poza tymi antytezami sardyńskimi tym północą i południem sardyni pokazany jest też odwieczny konflikt czy kontrast między północom Włoch a połówniem Włochu bo Sardynia to oczywiście Południa któremu przeciwstawiony jest Mediolan symbol tej Italii, która pracuje, która zarabia, która jest nowoczesna wypełniona szkłem betonem i pieniędzmi właśnie.

00:07:32: Nie wiem czy już ci to kiedyś mówiłam że gdy rozmawiamy o tym przywiązaniu do miejsca też w kontekście włoskim to przychodzi mi na myśl śląsk mój rodzinny, gdzie też to przywiązanie do miejsca jest takie bardzo mocne.

00:07:47: Do tych małych ojczyzn dokładnie a tutaj takie porównanie dla każdego kto zna film Kazimierza Kucza przechodzi samo ponieważ takiej jest życie.

00:07:57: to właściwie są Paciorki jednego różańca po włosku z nieco innym finałem i oczywiście jest to inna opowieść

00:08:07: ale

00:08:08: mają taki wspólny trzon.

00:08:10: Powiedzmy teraz o otwórcach.

00:08:12: dwa słowa.

00:08:13: Reżyserem filmu jest Ricardo Milani, Rzymianin czyli człowiek już prawie z południa Włoch bo połódnie zaczyna się mniej więcej na poziomie Rzymu.

00:08:24: Ciekawostką dla polskich widzów może być fakt, że jest mężem Pauli Cortelezji, która wyreżyserowała film, który spodobał się niezwykle polskim odbiorcom.

00:08:35: Jutro będzie nasze!

00:08:37: To jest reżysers... którego filmach widać taką fascynację ludźmi i lokalnymi społecznościami, które właśnie jakoś próbują się odnaleźć w szybko zmieniającym się świecie.

00:08:52: I myślę że nie pierwszy raz on stawia takie pytanie czy ten rozwój ekonomiczny zawsze oznacza poprawę jakości życia i jest zawsze tym celem do którego powinno się dążyć.

00:09:04: Natomiast to co w filmie jest chyba najbardziej niezwykłe fakt, że ekran w dużej mierze zapełniają aktorzy rzeczywiście pochodzący z wyspy.

00:09:17: na turszczycy.

00:09:19: Tak, ja oczywiście nie od razu sobie z tego zdałam sprawę ponieważ w dialekcie sardyńskim mówi tylko główny bohater.

00:09:29: ta jego taka odrębność poczucie przywiązania do jednego punktu na ziemi właśnie tym językiem jest podkreślana.

00:09:38: inni mówią mniej lub bardziej standardowym włoskim ale kiedy obejrzałem film do końca i pojawiły się napisy to zdałam sobie sprawę jak wie... które pojawiają się właśnie w napisach końcowych.

00:09:51: to są nazwiska sardyńskie.

00:09:53: One są takie bardzo charakterystyczne, bardzo często kończą się na literę u albo są bardzo krótkie i rzeczywiście jest tam ich sporo.

00:10:03: To jest piękny zabieg.

00:10:04: dlatego że rzeczywiście mamy takie poczucie, że wchodzimy do tej lokalnej społeczności.

00:10:10: nie oglądamy właśnie mediolańskich czy rzymskich aktorów tylko tylko właśnie ludzi, którzy przeżywali podobne historie.

00:10:17: Mediolan symbolizuje pan dyrektor niczym z ojca chrzestnego po prostu ma wiozo, daje tu cudzysłów ale wiadomo o co chodzi taką personę silną i taką władczą dla której nie ma po prostu takich pieniędzy, których nie byłbym w stanie zapłacić pasterzowi jednemu małemu kurczonemu, staremu człowiekowi który wypasa swoje krowy na plaży.

00:10:43: Od ten kawałek ziemi będzie się toczyć gra w tym filmie natomiast tego starego pasterza Efizio gra również.

00:10:52: no prawdziwy Pasterz Człowiek który się tam urodził.

00:10:56: tych akcentów sardyńskich jest więcej.

00:10:58: do nich jeszcze wrócę kiedy opowiem trochę o muzyce ale ty powiedz o tym głównym bohaterze.

00:11:04: Fizja jest trochę dla mnie takim bohaterem romantycznym, natomiast rzeczywiście najbardziej niezwykłe jest chyba to że gra go prawdziwy pastysz z sardyni.

00:11:16: Pan który nazywa się Giuseppe Niacioloji.

00:11:19: nie miał on nigdy... nie skończył żadnej szkoły aktorskiej nawet nie miał żadnego doświadczenia zawodowego jako aktor a mimo wszystko Milan mu uwierzył i powierzyło mu tę główną rolę właśnie Dlatego, że jego życie język, który mówi i ta relacja z ziemią, której doświadczył były niezwykle bliskie historii, która jest opowiedziana w filmie.

00:11:44: No i co sprawia, że ja też mu uwierzyłam?

00:11:46: I rzeczywiście mimo, że on mówi stosunkowo niewiele... To człowiek ogląda ten film wpatrzony w niego.

00:11:55: W to jak mówi, jak się porusza, jak spogląda na swoją ziemię i swoje zwierzęta?

00:12:00: Na morze przed którym siedząc bo często przesiaduje na plaży, wpatrzony w wodę.

00:12:07: no w ten sposób spędza życie.

00:12:09: Wiemy że praca na planie filmowym była niemałym wyzywaniem także właśnie pod względem językowym ponieważ dialogi były napisane po włosku.

00:12:19: cały scenariusz powstał w tym języku i przekazywano już podczas nagrywania konkretnych scen tekst Panu Loyowi.

00:12:27: On je tłumaczył na sardyński, nadawał tym fragmentom własne brzmienie rytm i dopiero później odgrywał scenę z Wierdzinią Rafael'a która gra jego córkę i która jest tutaj także tłumaczką ponieważ pozwala porozumieć się Pasterzowi swojemu ojcu ze społecznością lokalną z przedstawicielami firmy deweloperskiej, którzy przybywają z Mediolanu.

00:12:55: Ale także ja mam wrażenie że tłumaczy nie tylko język ale pewną postawę życiową.

00:13:00: ona jest takim łącznikiem między światem Ojca starego pasterza a tym światem nowoczesnym który przybywa na południowe wybrzeże Sardynii i próbuje tam wkroczyć.

00:13:13: co ciekawe ta historia z filmu prawdziwa, chociaż pewne szczegóły zmieniono nazwisko.

00:13:20: Prawdziwy pastysz, który z deweloperami walczył, nazywał się Widio Marras i pochodził z okolic Capom Alfatano.

00:13:28: I rzeczywiście przez bardzo długi czas, bo blisko dwadzieścia lat odmawiał sprzedaży swojej ziemi pod budowę luksusowego kurortu.

00:13:37: No i oczywiście stał się właśnie takim symbolem przywiązania do miejsca i obrony lokalnej tożsamości.

00:13:43: Co ciekawe, ta historia prawdziwa skończyła się troszkę inaczej bo o losach inwestycji przesądziło koniec końców nie tyle stanowisko Marasa ale po prostu prawo bo uprawomocniły się przepisy chroniące sardyńskie wybrzeże regionalny plan krajobrazowy i kolejne wyroki włoskich sądów.

00:14:03: i po prostu sprawa została defini... nie zablokowana i zakończona, także tak wyglądała jego wygrana.

00:14:10: Ale ale nie mówmy tutaj jak się film kończy bo myślę że właśnie dlatego jak się kończy ta historia warto spędzić przed ekranem ten czas.

00:14:20: no właśnie czas.

00:14:21: nie wiem czy pamiętasz co robiłeś w dwa tysiące pierwszym roku.

00:14:24: wtedy się akcja tego filmu zaczyna.

00:14:26: jest rozpięta rzeczywiście na te prawie dwadzieścia lat.

00:14:30: Włochy i czas to wdzięczne tematy.

00:14:32: Bardzo wdzięczny jest też sposób, w jaki Milani pokazuje nam ten upływ czasu na ekranie.

00:14:38: Bo robił to poprzez wydarzenia, które zapisały się na pewno w pamięci wszystkich Włochów a myślę że także wielu z nas.

00:14:46: wprowadzenie euro wybór benedykta XVI na papierze czy no to oczywiście najważniejsze dla Włochu zwycięstwo reprezentacji Italii podczas mundialu w dwa tysiące szóstym roku.

00:14:59: ale

00:15:00: Ale czas płynie, a plaża morze i dom Efizja pozostają niezmienne.

00:15:06: Natomiast ja sobie myślałam o czasie także w zupełnie innym ujęciu oglądając ten firm.

00:15:12: Przede wszystkim myślałem sobie o fakcie że spośród wszystkich europejskich krajów to właśnie Włochy należą do społeczeństwa które się najszybciej starzeją.

00:15:23: Mediana wieku wynosi tam dzisiaj około czterdziestu osmiu lat.

00:15:28: liczba osób powyżej dziesiątego, piątego roku życia stale rośnie.

00:15:32: Cała wioska zdrowych stulatków pada w filmie?

00:15:35: Tak to jest oczywiście jeszcze inna historia bo to jest historia o tak zwanych niebieskich strefach czyli tych miejscach na świecie gdzie wyjątkowo wiele osób dożywa stu lat zapewne ze względu na swój bardzo zdrowy tryb życia.

00:15:49: tutaj oczywiście i dieta śródziemnomorska i aktywność fizyczna i bycie na świeżym powietrzu i silne więzy rodzinne ich w ogóle relacje międzyludzkie to wszystko rzeczywiście na sardyni jest.

00:16:02: Sardyńczycy oczywiście są silnie przekonani, że tutaj ważną rolę odgrywa także wino słynne kanonału które się tam pije i które według nich wzmacnia serce.

00:16:14: natomiast fakt Wioski czy miasteczka zamieszkują w dużej mierze osoby starsze, z jednej strony jest niezwykle piękne.

00:16:23: Z drugiej strony wpływa bardzo na to jak te miejsca funkcjonują.

00:16:28: dlatego w tym filmie tak bardzo mocno wybrzmiewa to pytanie o przyszłość kolejnych pokoleń.

00:16:33: my tutaj mamy historię z jedной strony o tym mężczyźnie który broni swojego prawa do życia we własnym domu, w sposób który mu odpowiada.

00:16:42: A z drugiej strony mamy historię wcale niemniej dramatyczną o ludziach młodych czy młodszych po prostu którzy marzą o tym aby mieć stałą pracę żeby nie musieć tego miejsca wyjechać aby tej pracy szukać.

00:16:55: I ta nasza pocztówka z sardyni w tym filmie opowiedziana jest różnymi językami i językiem takim wizualnym, który właśnie jest jednej strony tym skurczonym staruszkiem małym przy wielkim dyrektorze czy przy wielim świecie wielkich pieniędzy, które z Mediolanu nadciąga.

00:17:16: a właśnie różnymi też dźwiękami związanymi z językiem, nie tylko językiem włoskim.

00:17:24: Zrozumiałeś cokolwiek z tego dialektu?

00:17:27: Ja troszkę zrozumiałem ale to dlatego że jestem od lat zafascynowana językiem serdeńskim.

00:17:33: To powiedz

00:17:34: jakieś ciekawostki których my nie byliśmy w stanie wychwycić.

00:17:39: Słuchaj, przede wszystkim tym czego my italianiści uczymy się na studiach jest fakt że język sardyński jest jednym z najbliższych łacinie języków romańskich.

00:17:51: Oczywiście to nie jest tak, że my słuchając języka sardynskiego, dialektu sardylskiego słyszymy łaciny Ale rzeczywiście jesteśmy chyba najbliżej tej łaciny jak się da.

00:18:03: Ja zachwytem jakieś takie smaczki wyłapywałam, jak na przykład TOTUS.

00:18:09: On siedząc na plaży mówił że ta plaża należy do wszystkich.

00:18:13: po włosku powiedziałby, że apartiena tu... A tam pojawia się właśnie to słowo totus.

00:18:18: Tak jak totustus, prawda?

00:18:20: Słowa, które pamiętamy wspominając papieża Polaka mówi sadomu mija zamiast lamijakaza, mój dom domu, to prawie że domus łacińskie.

00:18:34: Mia pokazuje, że to jest rodzaj żeński właśnie tak jak ten domus po łacinie.

00:18:39: Także dla mnie to było niezwykłe bo to jest troszkę takie słuchanie języka no takiego pierwotnego bym powiedziała rzeczywiście wiekowego przenoszącego nas trochę do czasów kiedy świat wyglądał inaczej i jedy życie na sardyni inaczej wyglądało.

00:18:58: Myślę, że ciekawostką jest też fakt że ten sardyński również ma różne odmiany.

00:19:06: Tutaj ten fizjo mówi w Dialekcie Południowej Sardyni, tak zwanym Kampidanezy ale na północy mamy logo do Reze czyli jeszcze inny język.

00:19:17: Tak jak powiedziałam córka franczeska robi za tłumaczkę i językowo i tłumacząc sposób myślenia Pojawia się też język z jeszcze innej części włoch, bo mamy bohatera, który... współpracuje z mediolańczykami, ale sam pochodzi z Sycylii.

00:19:36: Więc też wkracza na ekran ze swoim charakterystycznym akcentem, który pozwala go jakoś natychmiast zidentyfikować i wyobrazić sobie z jaką postacią możemy mieć do czynienia.

00:19:50: bo język jest oczywiście właśnie taką cechą charaktyrystyczną trochę jak maska każdej z tej postaci.

00:19:59: w oryginalnym serdeńskim języku e fizjopowtarza tytuł filmu wielokrotnie.

00:20:05: Lavita Vakosi po włosku, takiej jest życie.

00:20:08: tak układa się życie.

00:20:10: on mówi Acciandatsavida, czyli tutaj mamy to vida prawie tak jak po hiszpańsku życie.

00:20:19: Zupełnie to inaczej brzmi.

00:20:21: To zresztą nie jest takie westchnienie człowieka pokonanego przez los myślę ale raczej deklaracja kogoś kto... Kto wierzy świata się nie da kontrolować, ale że można jakoś pozostać w wiernym sobie.

00:20:35: Może tak jest zbliżone do naszego i tak to jest, które może nie być takim też... I tak to poddanym tylko.

00:20:43: Tak to jest akceptujemy, ale idziemy dalej.

00:20:46: Myślę sobie, że w ogóle wokół słowa sardyńskiego jest w pewnym sensie cała akcja zbudowana dlatego ,że w rozmowach pojawia się wyraz furja drożu czyli to takie nieprzetłumaczalne słowo, które jednocześnie jest charakterystycznym elementem krajobrazu południowej sardyni.

00:21:05: Jest to taka rozproszona zagroda Paster Skorolnicza, która tutaj od wieku funkcjonowała i składała się z właśnie domu mieszkalnego jakiś takich zabudowań gospodarczych w tej otaczającej je Ziemi.

00:21:19: To jest słowo, które pochodzi od serdeńskiego czasownika furja i czyli wracać zawracać dlatego że pierwotnie oznaczało miejsce do którego pasterze wracali po sezonowych wędrówkach ze stadami.

00:21:31: no i właśnie to furia drożu jest tą najważniejszą rzeczą dla naszego pasterza.

00:21:37: Miejscem, którego on nie chce opuścić wręcz odwrotnie, do którego chce nieustannie wracať.

00:21:43: Chociaż dźwięku nie wydają, to jednak bohaterami ważnymi w tym filmie są suszone na słońcu pomidory.

00:21:50: Czyli specjalność ofizji?

00:21:52: Tak, które on... Układa na takim blacie przed... Przecina

00:21:56: je wcześniej.

00:21:58: To jest bardzo piękne, jest w tym mnóstwo takiej uważności o której dzisiaj na każdym kroku się słyszy, prawda?

00:22:05: Mindfulness o tym aby być tu i teraz zająć czymś ręce bo to często pozwala się uspokoić i właśnie jakoś tak uziemić.

00:22:13: I on rzeczywiście te pomidory ciągle kroi, suszy na słońcu.

00:22:18: Później one wędrują w słoiku do żony i do córki.

00:22:22: Zresztą tych gastronomicznych tropów jest w filmie więcej.

00:22:26: Oczywiście pojawia się no nie mógł się nie pojawić słynny ser z sardyni Kazumarcu czyli dosłownie zgniły ze psuty ser.

00:22:36: To jest symbol w zasadzie odrębności kulturowej sardyni i trochę taki symbol właśnie świata, który już powoli odchodzi w nie pamięć.

00:22:45: A z drugiej strony wszyscy myślę bardzo się tym selem interesują bo rzeczywiście jest to niesamowita rzecz.

00:22:53: Kazumarcu to jest tradycyjny ser ofczy, w którym żyją larwy.

00:22:59: Larwy tak zwanej muchy serowej.

00:23:03: Im więcej tych larw tam jest w zasadzie tym lepiej, dlatego sera.

00:23:08: Co więcej te larwy potrafią skakać dosyć wysoko więc zaleca się podczas spożycia tego sera założyć specjalne okulary bo one na odległość kilkunastu centymetrów Potrafią z tego sera

00:23:22: wyskoczyć.

00:23:23: Musicie zobaczyć żeby się przekonać w jakim dość zabawnym momencie się pojawia anegdota związana z tym serem Zabawno smutnym.

00:23:32: Taki jest ten film i tu ważną rolę ma do odegrania muzyka, czyli jeszcze coś co słyszać.

00:23:40: ja głęboko wierzę w to że muzyka w filmie jest wiadomością więc ta wiadomość jest tutaj.

00:23:45: Autorem muzyki do tego filmu jest mą młody rocznik osiemdziesiąty ósmem włoski muzyk, który z sardyni pochodzi.

00:23:54: Więc to jest ta część ekipy.

00:23:55: rzeczywiście stamtąd nazywa się Moses Concas.

00:23:59: zwyciężył włoską edycję Mam Talent i słuchaj on słyszałaś to w filmie wybrał jako wiodący właściwie taki mono instrument całej tej ścieżki harmonijkę.

00:24:14: Który to instrument?

00:24:16: doskonale się nadaje do tego, żeby zmieszać te elementy wesołe.

00:24:20: Bo tych nie brakuje chociażby w sposobie.

00:24:23: wieki dyrektor jego firma i jego ludzie a w końcu i cała wioska próbują przekonać fizjo do tego żeby sprzedał ten swój dom.

00:24:32: wreszcie to jest taki tam rytm pewien całej tej opowieści.

00:24:38: Repetycja tych zachowań bardzo mocno wpływa na to jak my ten film odbieramy.

00:24:43: I to są te elementy zabawne, ale to są też elementy tragiczne, tragikomiczne, smutne, nostalgiczne.

00:24:51: Harmonika jest jednym z niewielu instrumentów, które potrafią te dwa światy i te dwie emocje

00:24:56: połączyć.

00:24:57: Wiesz dla mnie niesamowita jest scena kiedy całe miasteczko w zasadzie zaczyna się... poruszać i tańczyć do dźwięków tej harmoniki, bo to też pięknie pokazuje jakoś tak bardzo mnie ujęło siłę muzyki, która jest ponad wszystko właśnie.

00:25:14: Jest ponad podziałami.

00:25:16: ale też zwróciłam uwagę na fakt że z jednej strony ta muzyka którą cały czas w tle słyszymy rzeczywiście przenosi nas na sardynię.

00:25:26: te dźwienki są bardzo bliskie temu co ja pamiętam np.

00:25:32: ze słuchania tradycyjnych muzyki sardyńskiej, ale z drugiej strony nie mamy tutaj jakiegoś banału ponieważ Konkaz nie eksponuje takiego najbardziej znanego serdeńskiego instrumentu, czyli launedas.

00:25:46: To jest starożytny instrument dentys trzech piszczałek więc nie mamy takiego wiesz folklorystycznego pokazu tylko rzeczywiście bardziej budowani atmosfery.

00:25:55: Wiadomości, wiadomość to jest super!

00:25:58: Bardzo dobra ścieżka jest dostępna również osobno dosłuchania.

00:26:01: gdyby ktoś miał ochotę to bardzo polecam.

00:26:05: To takie będzie przeniesienie się do tego miejsca z filmu poza samym filmem.

00:26:10: No i pytanie najważniejsze, jakie jest to życie które nam w tytule pobrzmiewa?

00:26:14: że takie oto jest to życie?

00:26:16: Tam wyłapałam taki fragment który mi się szalenie spodobał bo ja sama jestem dziewczyną żyjącą w przeszłości bardzo.

00:26:23: Jest taki fragment.

00:26:24: Ty mówisz o przyszłości.

00:26:27: a tu chodzi o przyszłość.

00:26:28: O co zatem chodzi takim miejscom jak sardynia żeby je ocalić w stanie niezmienionym nietkniętym?

00:26:35: Czy o to, aby jej światu pokazać?

00:26:37: Czy w ogóle zdrowy rozsądek jest tutaj możliwe.

00:26:42: Ty pytaż dziewczynę, która za logo swojego podcastu i całej swojej działalności wybrała znak Festinalente czyli kotwice oplecioną przez Delfina z jednej strony pamięć o przyszłości, korzenie do których warto być przywiązanym i szanować i z nich czerpać.

00:27:03: A z drugiej strony ten delfin który się rwie do przodu właśnie to co będzie jest tym tą młodością, tę energią, tą przyszłością.

00:27:11: Wydaje mi się że no oczywiście najważniejsze jest znalezienie równowagi co jak zawsze jest jednocześnie rzeczą najtrudniejszą.

00:27:20: Chyba niemożliwą i to jest taka smutna refleksja moja.

00:27:24: ale Pokójście się o własną.

00:27:28: To ciekawe

00:27:29: też dochodzenie do tej refleksji, co ty uważasz po wyjściu z kina?

00:27:33: Czy to jest możliwe czy nie?

00:27:34: Co byś zrobił?

00:27:37: Ja się spłakałam na tym filmie, bardzo.

00:27:40: Dla mnie niezwykle poruszająca jest postać tego pasterza i tak jak powiedziałam ja mu cały czas wierzę.

00:27:47: Pasterz

00:27:47: wież to jest też taka postać jako pasterz, jako profesja

00:27:51: wyjątkowa.

00:27:51: Tak, wyjąтkowa i bardzo symboliczna prawda?

00:27:54: Bo pasterź to jest ktoś za kim się idzie.

00:27:57: Pytanie czy ktoś

00:27:58: opiekun, czyli jako jedyny opiekujący się?

00:28:02: Wiele tutaj jest znaczeń.

00:28:03: Wiele znaczyń i wiele wątków i właśnie bardzo bogata symbolika.

00:28:08: no to jest generalnie pytanie z jednej strony, które my sobie wszyscy po wyjściu uskina powinniśmy zadać na swoim małym poletku.

00:28:16: ale jest to też wielkie pytanie które stawia sobie cały świat śródziemnomorski.

00:28:24: Na ile można pogodzić turystykę z autentycznością, z godnością ludzi którzy tam żyją?

00:28:31: Bo przypomnijmy że tak naprawdę masowa turystka nad morzem śródziemnym narodziła się stosunkowo niedawno to są lata pięćdziesiąte sześćdziesionty dwudziestego wieku kiedy po II wojnie światowej Europejczycy po prostu się wzbogacili, nastąpił rozwój tanich połączeń transportowych.

00:28:52: No i ten świat, który wcześniej był trochę poza nawiasem to znaczy z jednej strony tam zawsze przebiegały szlaki handlowe oczywiście.

00:29:01: I był kontakt z ludźmi zewnątrz.

00:29:04: no z drugiej strony jednak nie było takiego masowego ciągle zalewu ludzi.

00:29:10: Na pierwszy ogień z tego co wiem poszła Kosta Brava i Kosta Del Sol w Hiszpanii później były lazurowe wybrzeże we Francji później były włoskie i greckie wybrzerza no i w pewnym momencie między innymi właśnie sardynia, która dosłownie w ciągu kilku dekad przekształciła się z takich społeczności rybackich i rolniczych.

00:29:33: popularne kurorty, gdzie często przybywają miliony turystów rocznie.

00:29:38: To jest zatrważające.

00:29:39: zresztą no nie musimy lecieć na sardynię żeby to zobaczyć.

00:29:43: w zasadzie możemy pojechać do dowolnego miejsca w Europie dzisiaj.

00:29:47: Na przykład

00:29:47: na podlasie które narazie się jeszcze opiera masowej turystycy ale już... Już prawie nie.

00:29:53: Już

00:29:53: coraz jest trudniej, jak pojedziemy nad Bałtek.

00:29:58: no to też mamy tych kilka hałupek rybackich prawda?

00:30:03: One są już raczej może takim skansenem, czyli są już tym zatrzymanym ale nieprawdziwym, prawdziwą ale zatrzymanym już nie żyjącym.

00:30:10: Nieżyjący.

00:30:11: No właśnie I to jest bardzo smutne, chociaż oczywiście z drugiej strony jest ta druga strona medalu o której wspomina film.

00:30:18: i dlatego ten duży dyrektor, mówię tutaj duży zarówno w odniesieniu do jego funkcji, do jego zawodu jak i do jego postury nie jest wcale taką jednoznaczną postacią w tym filmie.

00:30:31: On też ma moment zawahania kiedy zastanawia się jak postąpić.

00:30:37: Oczywiście chce robić pieniądze.

00:30:40: chcę żeby jego firma dobrze ale z drugiej strony rzeczywiście

00:30:45: on nie ma dwudziestu lat, więc ma świadomość świata, który nikt nie.

00:30:49: Myślę że to jest to.

00:30:50: ma córkę, która jest przedstawicielką młodego pokolenia.

00:30:54: Młodszą niż franczeska córka pasterze i ma świadomość tego że te miejsca pracy inwestycje są potrzebne.

00:31:02: tak jak mówię we Włoszech to jest szczególnie widoczne ponieważ tamto bezrobocie wśród ludzi młodych jest rzeczywiście palącym problemem którego myślę my w Polsce no do końca nie rozumiemy ponieważ u nas w tych ostatnich dziesięcioleciach taka sytuacja nigdy nie miała miejsca.

00:31:19: No a właśnie z trzeciej strony ten rozwój turystyki prowadzi do takich zjawisk jak gentryfikacja, o której tutaj już rozmawiałeśmy kiedyś w podkaście o Rzymie.

00:31:31: Do tak zwanego overturizmu czyli tego właśnie zalewania miejsc turystami ceny domów cene ziemi które rosną tak bardzo że młodzi mieszkańcy nie są w stanie już tam ani kupić nieruchomości ani w ogóle funkcjonować.

00:31:49: No i to jest taki konflikt, który no jest starciem między ekonomicznym rozwojem a prawem lokalnej społeczności do zachowania i tożsamości po prostu swojego miejsca na Ziemi.

00:32:00: Ciekawie się też oglądało tę historię z punktu widzenia współczesnego turysty-turystki, który już dzisiaj która wie że... Jak coś jest ciekawym miejscem, to może warto... Jest nawet chyba taki trend teraz na Instagramie.

00:32:12: Zatrzymać to dla siebie i nie zdradzać tego adresu.

00:32:15: Z jednej strony jako zwiedzający odwiedzające podróżnicy, może ktoś woli to słowo, wolimy miejsca prawdziwe autentyczne takie szczere właśnie takie jak z tego filmu nietknięte pięciogwiastkowym luksusowym hotelem.

00:32:31: Myślę, że to nie tylko w naszej bańce jest widoczny ten trend gdzieś.

00:32:36: Ale jednak te hotely pięciogwiastkowe są wciąż zapełnione.

00:32:39: Więc zanim pomyślicie, że jest film temat czegoś co się zdarzyło jakiś czas temu... To nie!

00:32:46: Niech dowozdotrze to, że na bardzo aktualny temat.

00:32:52: Tak wiesz te zmiany naprawdę mają miejsce, wydarzają się na naszych oczach.

00:32:58: Ja tak jak powiedziałem pierwszy raz byłam na Sardyni chyba w dwa tysiące dwunastym roku.

00:33:03: pamiętam wyprawę swoją archipelę Klamat Dalena.

00:33:07: tam są najpiękniejsze plaże właśnie ta szmaragdowo-turkusowa woda życie morskie które w tej wodzie cudownie przezroczystej czystej można obserwować.

00:33:21: Pamiętam, że turyści wtedy zbierali wszyscy namiętnie muszelki jako pamiątkę.

00:33:27: My dzisiaj już wiemy, że to nie jest dobry pomysł.

00:33:30: ale z drugiej strony no ktoś z nas nie zbierał czy bursztynów czy muszelek na plaży jako dziecko.

00:33:36: Plaża Tuer Redda wokół której obraca się fabuła filmu Dzisiaj jest jedno z najbardziej chronionych plaż wyspy.

00:33:44: Nie wiem czy sobie wyobrażasz, że są w zasadzie bilety które trzeba wykupić żeby na nią wejść bo po prostu jest liczba od Odwiedzających limitowana trzeba wcześniej zarezerwować wejście na plażę.

00:33:57: No i zresztą to nie jest wyjątek, bo takie zasady obowiązują w wielu innych miejscach.

00:34:02: a od dwa tysiące siedemnastego bodajże roku wywożenie piasku muszli czy jakichkolwiek pamiątek tego typu otoczaków serdeńskich Z serdeńskich plaż jest po prostu karalny i w zasadzie każdego lata na lotniskach, czy w Kaljerii, czy Wolbii, czy innych miastach służby przechwytują torb słoiki butelki, które ludzie gdzieś tam próbują przeszmoglować.

00:34:31: Na pamiątkę co z jednej strony właśnie no jest takim naturalnym odruchem.

00:34:36: wszyscy kiedyś ten piasek i te muszelki zbieraliśmy ale świat zmienił się na tyle że teraz Nie powinniśmy po prostu tego robić.

00:34:46: Wspaniały są takie filmy, które nie dają odpowiedzi ale podsycają pytania.

00:34:50: i film taki jest.

00:34:51: życie właśnie jest takim filmem.

00:34:53: On stawia pytania otwarte i to jest w tym filmie piękne.

00:34:57: Ja pozwolę sobie przywołać na zakończenie naszej rozmowy mój ulubiony, czy jeden z ulubionych śródziemnomorskich symboli, mianowicie drzewo oliwne.

00:35:07: są takie sceny w tym firmie kiedy firma deweloperska wkracza na ten teren obok domu efizja i koparka zaczyna wysadzać że tak powiem właśnie drzewa i krzewy między innymi te drzewia oliwne, które są skorzeniami wyrywane.

00:35:25: Strasznie mnie wtedy bolało serce jak na to patrzyłam.

00:35:29: i to jest taka znowu bardzo wymowna scena ponieważ te oliwki to jest symbol długowieczności i symbol pokoju między ludźmi którego tam gdzieś zabrakło i symbol mądrości.

00:35:43: ale z drugiej strony myślę sobie że te oliwy właśnie dlatego od wieków nad morzem śródziemnym rosną że one są w stanie wyrosnąć wszędzie.

00:35:53: One bardzo niewiele do szczęścia potrzebują, no i się tak rozprzestrzeniają gdzie tylko się da.

00:36:00: więc może ten pokój i ta mądrość jednak mimo wszystko zwyciężą.

00:36:07: Piękny Mądrofilm.

00:36:08: takie jest życie w kinach, dziękujemy!

00:36:10: Dziękujemy a Wy koniecznie idźcie zobaczyć.